Spam sms geldi hanııım

Dün ofiste çalışırken telefonuma bir kısa mesaj geldi. Mesaj +2347062850405 gibi garip bir numaradan geliyordu. Sonradan öğrendiğime göre bu bir Nijerya numarasıymış. Tabi işin ilginçliği bu mesajın bana Nijerya’dan atılan ilk mesaj olması değil mesajın içinde yazanlardı. Buyrun içeriğe:

CONGRATS! Your mobile # has won £100,000.00GBP in the on going NOKIA AWARD, email your name and # to our U.K office: uk.mobile@live.co.uk, +447024069956

İnsanların internet trafiğini spam’e boğmaları yetmemiş, artık cep telefonlarında da başlamışlar bu işe. Tek tesellim insanları taciz etme konusunda artık Turkcell, Avea, Vodafone üçlüsünün yalnız olmaması

Nereye gidecek bu işin sonu bilmiyorum ama hadi hayırlısı!

 

Sunu(cam), Sunu(yorum), Sun(d)u(m)

Bugün benim için ofisteki heyecanlı günlerden biriydi. Sebebi ise Zeitin’in Parkyeri günlerinden kalma(bizi kandırmadılarsa) bir geleneği olan “stajyerlerin bildikleri bir konuda sunum yapması” aktivitesinde sıranın bana gelmesiydi.

Aslında her şey bir kaç hafta önce bir muhabbet esnasında birimizin ortaya yanlışlıkla sunum lafı atması ile başladı. Sanırım Giray abinin bile unuttuğu bu sunum meselesi birden gündeme geldi. Tabi o günden beri sunum derslerindeki sunumlardan bile bir şekilde(buna dersi bırakmak da dahil) kaçan beni aldı bir sıkıntı. Okulda bilgisayar kulubümüzde gerek ders gerek toplantı amaçlı n(n>1 && n<10) kişiyle toplu olarak konuşmama ve arkadaş ortamında bıdı bıdı konuşan bir insan olmama rağmen nedense topluluk önünde konuşurken rahat hissetmemekteyim kendimi.  Ama madem ki staja bir şeyler öğrenmeye geldim ve önümde de böyle bir iş var bir şekilde halletmek gerek diyip oturdum konu aramaya. Öncelikle geçen sene sunum yapmış olanların ne sunduklarını öğrendim ama bu bana yardımcı olmaktan daha çok moralimi bozdu. Remzi datamining hakkında, Ertuğ ise Robotik hakkında sunum yaptıklarını söyledi ki her ikisi de hem bilimsel hem de ilgi çekici konular. Benim yapabileceğim en teknik konunun concurrent programming olduğunu ve onu da sunum yapabilecek düzeyde bilmediğimi(sunum yapacak kadar iyi sadece C biliyorum sanırım, onu da anlatmak ayıp olurdu ) düşününce biraz daha genel bir konuda ne sunumu yapabilirim diye düşünmeye başladım. Bu seneki sunumların “işletmeci” arkadaşlarımızdan dolayı diğer senelerden teknik açıdan farklı olacağını da hesaba katarak bir umut sunum işini rahatça hallederim diye “Özgür Yazılım Nedir?” onu anlatsam olur mu moduna girdim. Fakat belki de Türkiye’de “Özgür Yazılım”a en çok destek veren şirketlerinden birinde(ben de bunun için istememiş miydim burada stajyer olmayı ) böyle bir konu seçmek bir nevi kendini bile bile kazana atmakla eşdeğerdi. Kaldı ki her ne kadar aramızdan ayrılmış olsa da Utku abinin adını google’a arattığımızda en üstte Enver Altın’la birlikte verdikleri “Özgür Yazılım” seminer sunumu çıkmakta. Tabi sunumun da her yerinde buram buram “Parkyeri” yazmakta.

Ve tabi bu kaygıları yaşarken bir yandan da Enver Altın’ın kendisinden sunumu dinlemiş olmanın benim için avantaj olduğunu düşünüyordum. Ayrıca okulda her türlü ortamda ben penguenim diye öne atlayıp özgür yazılımın neden iyi olduğunu, neden onları kullanmamız gerektiğini savunan ben değil miydim Neyse sıra geldi bir şekilde sunumu hazırlamaya. Aslında başlangıçta biraz doğaçlama takılırım ve insanların meraklarına göre bir şeyler anlatırım diye düşünüyordum ama daha önce benzer denemelerim(ders anlatma çalışmaları) hüsranla sonuçlandığı için bu fikrimden vazgeçip en azından bir taslak hazırlayayım dedim. Böylece kendime göre öncelikle yazılım nedirden başlayıp sonra yazılımın özgürlüğünü anlatan devamında Stallman’dan girip Linus’den çıkan bir sunumum oldu. Oldu olmasına da sunum zamanı gelip de herkes(evet garip bir şekilde bugün herkes ofisteydi ve herkes sunuma katıldı) etrafıma toplanınca ne taslak kaldı bende ne sunum haritası Olması gereken çok daha parçalı ve dağınık bir şekilde anlattım sunumumu ama Alper, Remzi, Bekir, Giray abi ve diğerleri gerekli yerlerde sorularıyla, müdahaleleriyle, yanıtlarıyla bir şekilde anlatılması gereken bilginin anlatılmasını sağladılar. Yaklaşık bir saat boyunca enine boyuna özgür yazılımı, açık kaynak kodu, lisansları, iş modellerini, nedenlerini, sonuçlarını, felsefesini konuştuk, tartıştık. Böylece her ne kadar benim sunumum istediğim şekilde güzel olmasa da herkesin öğrenmesini istediğim şeylerin öğrenilmesini sağlama açısından çok yararlı bir sunum oldu.

Başlangıçta da dediğim gibi bugün benim için heyecanlıydı, farklıydı, güzeldi. Kapatmak istediğim eksik yönlerimden birini kapatmak için büyük bir atılım yaptım. Bununla bırakmayıp devam etmeyi düşünüyorum(muhtemelen bu gazla okulumda benzer bir konuda sunum yaparım ) . Sahne heyecanını lisedeki 2  yıllık tiyatro deneyimimde hissetmiş olmama rağmen sunum yapmak çok daha farklı bir heyecan yarattı. Aralarındaki en büyük farksa ikisinde de insanların sizi dinlediğini/izlediğini bilmenize rağmen tiyatroda siz insanları görmüyorsunuz ama sunum yaparken hem insanların sizi izlediğini görüyorsunuz hem de sizin de onlara bakmanız gerekiyor. Tabi tiyatroda karşınızdaki insanların konuşamayıp(kimse bir oyunu bölüp size iki çift laf etmez) sunumda ise karşınızdakilerin size her an bir şey sorabilecek özgürlükte olması da  olayı bambaşka boyutlara çekmekte. Neyse benim için ilk olan bu sunum artık sundum kategorisine geçti. Umarım bundan sonra sundum kategorisine başka şeyler de ekleyebilirim.

mutlu kalın

 

Hep mutlu kal kardeşim :)

spastik anry…

ooolm didişmeyin beee…

şştt derya abim geliyor…

yiğenim … olmazsa ne edecen ki?

arabam zaten cabrio…

bilo ve unutulmaz geyikleri(arabanın üzerinde palengaz palengaz diye bağırıyorlardı=)) …

bana attığın uçan tekme ve sonrası…

halı saha maçında sıkılıp orta sahadan kendi kalene şut çekmen…

gidemediğimiz (aslında gidip de giremediğimiz) o beşiktaş maçı…

pis burun ronaldo…

ilhan mansız – tümer metin – ibrahim toraman – david beckham – sen…

ve:
….: zaf
….: zaf
….: nbr?
….: zaf
….: zaf
….: zaf
….: zaf
….: zaf
….: orda mısın?
….: zaf
….: zaf
….: lanet olası herif
….: zaf
….: zaf
….: zaf …

gece saat 4ü geçiyor, annem uyandırdı. Suratı bembeyaz olmuş bir şekilde “oğlum kalk bittik biz” dedi. Uyku sersemliğimle bir yandan annemi oturtmaya çalışırken bir yandan ne olduğunu soruyordum. “Özcan trafik kazası geçirmiş” dedi annem. Düşünmeye başladım. O an annemin o halde olması o kadar garip geldi ki. Kendi kendime “Altı üstü bir trafik kazası bunda ne var ki? En fazla Özcan’ım hastanededir, çok kötü durumdadır. Biraz yatar çıkar.” diyorum. Ama sonrasında o acı telefon görüşmesini ben de yaptım. “Özcan’ı kaybettik.”

Bir yandan gözümden yaşlar aktı bir yandan kabullenemedim. Kabullenmek istemedim. Benim kardeşim bu kadar kolay yaşamayı bırakmaz diye düşünüyorum. Bir yanlış vardır, olmamıştır, olmamalıdır demeye çalışsam da gözümün önünden seninle geçirdiğimiz güzel günler, geceler, yaptığımız muhabbetler, yaramazlıklar kısaca sana dair olan iyi kötü her şey çoktan geçmeye başlamıştı. Sonrasında ne olduğunu anlayamadan kendimi önce tabutunun sonra da mezarının başında ağlarken buldum.

Bir insan hep sınırlarda mı dolaşır diyorum kendi kendime. İstediklerini yapmak için bu kadar mı savaşabilir. Biz daha neyi istediğimizi bilemezken sen bütün dünyayı gezdin dolaştın, kendi paranı kazandın. Bizden uzaktaydın ama mutluydun, mutluluğun için savaştın. Bizim yalan dünyamıza isyan ettin kendi gerçeklerini buldun. Ve sonunda da bir şekilde sınırları aştın. Hem de o kadar çabuk aştın ki kendin yazıp duvarlarına astığın “things to do” listenin çoğunu yapılmamış bıraktın; “final target”ına yaklaşamadın bile. Yine de kendi yazdığın gibi hep umut ettin, düşledin ve genel olarak başardın.

“En”leri yaşadığım birisiydin sen. Benim hakkımda en güzel tespitleri sen yaptın genelde. Birlikte en çok güldüğüm insanlardan birisin. Tabi öyle normal gülmekten, gülümsemekten bahsetmiyorum. Katılarak karnın ağrıyıncaya kadar gülmekten bahsediyorum. Hala birlikte geçirdiğimiz son güzel geceyi unutamam Ve hayatımın en kötü gecesini de sen yaşattın bana.

Her ne kadar ömrüm boyunca kabullenmek zor gelecek olsa da gülmeyi, yaşamayı, çılgınlığı çok seven kardeşim artık yok. Başlangıçta yazdığım onlarca şey onları anlamlı yapan kişi olmadan o kadar anlamlı gelmiyor. Söylenecek sözlerin de yazılacak yazıların da anlamı olmadığını biliyorum aslında. Ama senin gibi birisini yaşayıp da anlatmamak olmazdı be Özcan’ım.

Hep mutlu kal kardeşim…

 

zeitin günleri (geçmiş, şimdi, gelecek) =)

An itibariyle sayın mentör‘ümün “o bloglar boşa açılmadı” ve sevgili ekip arkadaşım‘ın “hala bir tane mi yazın var”(bak bak kendisi sayfalar dolusu yazı yazdı sanki, neyse) sözlerine bir son vermek için ilk yazımı yazmaya başladım.

Başlarken hep öğretilenlerin tersini uyguladığımı kanıtlarcasına önce başlık yazıp kendimi kısıtlayarak 1-0 geride başladım sanırım. Halbuki kompozisyon derslerinde ne demişlerdi: “Önce yazını yaz, sonra yazıya uygun başlık bulursun”. Olan oldu artık, devam öyleyse

Geçmiş:
Her ne kadar kısacık bir geçmiş olsa da anlatmakta yarar var sanırım. Evet, bundan iki hafta önce zeitin’de staja başladım. Başlamadan önceki(hatta staja başvurmadan önceki) hedefim biraz klişe bir şekilde okuduğum 3 yıllık süreçte öğrendiğim “teorik” bilgiyi “pratik” bilgiye çevirmekti. Geçen sürede yoğun bir şekilde javascript, jquery, jqueryui, html, css, web2py, git tutorial’ları okuyup bunların bir kısmını aktif olarak kullandığımı düşünürsem bilginin pratikleştiğini söyleyebilirim. En azından şu anda birisi gelip de “ne yaptın sen proje olarak?” derse satır satır css ve html yazarak site yaptım diyebilirim(mühendis diye kandırıp tasarımcı yaptılar beni ). İşin şakası bir yana ofis ortamı olsun, çalışma düzeni olsun, yemek düzeni olsun(ellerine sağlık merve ) hepsi umduğumdan iyi gidiyor. Sanırım gecenin geç saatlerine kadar ofiste oturmayı eve gitmeye tercih etmem de bundan kaynaklanıyor. Mutluyum öyleyse geçelim diğer başlığa.

Şimdi:

Bugünlerde takım olarak palapal’ın sitesini hazırlayıp goerilchat’i de üzerinde çalıştırarak satışa sunulabilecek bir kıvama getirmeye çalışıyoruz. Bunu yaparken hem pazarlama şekli hem de satış kitlesi olarak detaylı analizler yapıyoruz. Ayrıca bol bol toplantı yapıyoruz. Toplantılarda çok ama çok eğleniyoruz. Toplantıların detaylarını açıklamayayım ki merak edilsin

Ben tabi bu sürecin genellikle teknik kısımlarıyla ilgileniyorum. Gerçi teknik kısımlarıyla ilgilenirken işletmeci arkadaşlarıma muhalefet olmayı ihmal etmiyor bana iş çıkaracak fikirlerini baltalayarak keyfimin bozulmasını engelliyorum. ( Neymiş o iphone’da palapal falan? Ben ömrü hayatımda böyle saçma-sapaaa-salak… )

Gelecek:
Bir gün herkes palapal kullanacak Çok iddialı oldu farkındayım ama hedefi büyük koyalım ki büyük şeyler yapalım

Aslında şu anda en büyük eksiğimiz henüz projeye gerçek anlamda başlayamamış olmak. Muhtemelen yoğun ve yorucu bir dönem geçireceğiz ekip olarak ama sonu da güzel olacak diye umuyorum. Önümüzdeki günlerde beni takım elbise giydirip işletmeci kılığına sokarak satış yapmaya göndereceklermiş. Başa gelen çekilir demekten başka çarem yok sanırım Olup biteni zamanla göreceğiz.

Şimdilik bu kadar yazmak yeter bence. Zaten saat geç olmuş uykum gelmiş hayat güzelmiş html falan.

git commit -a && git push

 

zeitin ve ben

Buraya yazmamış olsam da bundan bir kaç hafta önce başvurduğum zeitin‘e stajyer olarak kabul edildim. Ve iki hafta kadar önce stajıma başladım.

Staj döneminde kullanmam için bana bir adet blog daha tahsis edildiğinden yaz boyunca o blogu kullanıyor olacağım. Uzun dönemdir burayı zaten kullanmadığımdan yeni bir blog yazma hevesimi geri getirir gibi geldi. Tabi oraya yazdığım yazıları aynen buraya aktarma ya da buraya oradakilerden farklı yazılar yazma moduna da girebilirim şimdilik bilmiyorum. Tek bildiğim şey bu blogda yazmış olduğum dökümanları hala birileri bulup okuyor ve birilerine yardım ediyor olmak beni mutlu ediyor.

Neyse fazla uzatmaya gerek yok. Yaz boyunca zeitin’de yapacaklarımı zafer.palapal.com adresinden takip edebilirsiniz.

Sağlıcakla kalın.