Birkaç gündür kız arkadaşım bilgisayarından blogger’a giremediğinden şikayet ediyordu. Nedir ne değildir diye araştırırken opendns’ten kaynaklandığını farkettim(aslında tam opendns ile alakalı değil ama kullanmayınca çözülüyor). Opendns kullanırsak blogger’a kullanmazsak youtube’a giremediğimiz için kullanmayı tercih ettik.
Tabi şu anda bu yazıyı yazmamın sebebi neden opendns benim blogger’a girmeme engel oldu değil. Sadece problemin çözümü için araştırırken opendns’in forumundaki ülkemiz hakkındaki bakış açısını yazmak istedim.
Olay şöyle gerçekleşmekte:
İskoçya’dan Türkiye’ye gelmiş ve Youtube ve benzeri yasaklı siteler için bizim gibi OpenDNS kullanan birisi da blogger’a giremediğini farketmiş ve neden diye sormuş. Cevabı veren kişi ise bir iki diyalogdan sonra aynen şunları yazmış:
Ah, you are from Turkey?
“Any thoughts?”
Yes, you answered it yourself: “…a lot of blocked sites here in Turkey…”
https://ssl.scroogle.org/cgi-bin/nbbwssl.cgi?Gw=blogger+blocked+in+Turkey
This is why Turkey is not and will not be a EU member – you know?
This is not an attitude we would ever tolerate here in the EU.
Kısaca Türkiye’de birçok sitenin yasaklanmış durumda olduğunu ve sadece bu yüzden bile Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne giremedigini ve giremeyeceğini, Avrupa Birliği’nde böyle olaylara hiçbir şekilde izin verilmeyeceğini söylemiş.
Amacım neden Avrupa Birliği’ne giremiyoruz ya da Avrupa Birliği şöyle güzel demek değil. Sadece salakça kısıtlamalar yüzünden insanların bize bakış açısının geldiği durum gerçekten çok kötü. Hatta aynı yazışmanın devamında yukarıdakileri yazan kişi konuyu başlatan İskoç’a “sen Türk vatandaşı değilsin dolayısıyla bu kısıtlamaların seni etkilememesi gerekiyor” diyor. Mantık olarak doğru olsa da uygulamada ne yazık ki öyle olmuyor.
Sürekli kısıtlanıyoruz. Bir yerlerde bir şeyler kapanıyor. Web sitesi şikayet hattı(evet, var böyle bir şey) olan ender ülkelerden biriyiz.
Yakında kendimizi kaparız, işte o zaman dert edecek bir şey kalmaz.
Not: Konunun geçtigi foruma buradan ulaşabilirsiniz.
) böyle bir konu seçmek bir nevi kendini bile bile kazana atmakla eşdeğerdi. Kaldı ki her ne kadar aramızdan ayrılmış olsa da Utku abinin adını google’a arattığımızda en üstte Enver Altın’la birlikte verdikleri “Özgür Yazılım” seminer sunumu çıkmakta. Tabi sunumun da her yerinde buram buram “Parkyeri” yazmakta.
) . Sahne heyecanını lisedeki 2 yıllık tiyatro deneyimimde hissetmiş olmama rağmen sunum yapmak çok daha farklı bir heyecan yarattı. Aralarındaki en büyük farksa ikisinde de insanların sizi dinlediğini/izlediğini bilmenize rağmen tiyatroda siz insanları görmüyorsunuz ama sunum yaparken hem insanların sizi izlediğini görüyorsunuz hem de sizin de onlara bakmanız gerekiyor. Tabi tiyatroda karşınızdaki insanların konuşamayıp(kimse bir oyunu bölüp size iki çift laf etmez) sunumda ise karşınızdakilerin size her an bir şey sorabilecek özgürlükte olması da olayı bambaşka boyutlara çekmekte. Neyse benim için ilk olan bu sunum artık sundum kategorisine geçti. Umarım bundan sonra sundum kategorisine başka şeyler de ekleyebilirim.
spastik anry…
